Чй тавр занам маро дар оғил диду аз ман чудо шуд

Аз нақли муйсафеди 87 сола М., ки баъди як соли оиладорй аз ҳамсар чудо шуд ва то ҳол муччарад аст

Вақтҳои охир чанчоли оилаҳои чавон ва оилавйронии онҳо муйсафеду кампиракони солхурдаро ба ташвиш овардааст. Пирон мегуянд, ки саросемагии чавонони имрузй ва бесабрию зудранчиашон онҳоро аз ҳам дур мекунад.
Аммо коршиносони мустақили маҳаллй ба Ришханд-тағо гуфтанд, ки бо чунин амалкарди чавонони имруз вайрон нашудани оилаи онҳо имконнопазир аст.
- Масалан,– мегуянд бархе аз онҳо – арусаке баъди ду моҳи оиладорй аз шавҳар чудо мешавад. Дугонааш мепурсад, ки охир шавҳарат ин қадар марди хуб, пулёбу дилёб, чаро ақаллан як сол зиндагй накарда, чудо шудй? Шояд вақте ки фарзандор мешудед, боз муносибататон беҳтар мешуд.
-Не, нағз намешуд! – мегуяд арусак.
-Охир, чаро? – мепурсад дугонааш.
-Гуш кун, ба ту шахси носу папироскаш, арақхуру майзада ва то нисфҳои шаб дар куча мегашта маъқул аст?
-Не, албатта. Даҳони носу сигоркаш доим бадбуст, аз онҳо безорам. Аз арақхур фоидае нест, доим дар ғами худаш, ин тоифаро низ чашми дидан надорам. Аздусар аз одами шабгард ҳеч хубй намебарояд, одамҳои бетамиз мешаванд...
-Ана дидй ба ту ҳам намефоридааст. Ман ҳам ба шавҳарам маъқул нашудам ва чудо шудем...

Чун хостем, аз шахси пурдида, муйсафеди 87-сола, ки аз зикри ном худдорй кард ва танҳо соле ҳамсар доштаасту баъд қасам хурдааст, ки дигар оиладор намешавад, дар бораи оилавайрон миёни чавонон бипурсем у гуфт:
-Бисёрии оилавайрони айб дар мардҳост. Гуш кун як қиссаи ҳаётй мегуямат. Баъд аз як соли хонадоршавй ба шаробнушй одат кардам. Ҳарчанд, ки аз ин пеш шавҳари бад набудам. То рафт ба занам маъқул намешудам. Албатта ин айби ман буд, ки менушидам.
Боре нисфи шаб маст ба хона омадам. Оҳиста ба хона даромадам хоб рафтам. Саҳарй барвақт, хунук хурда бедор шудам. Таъсири май ҳоло ҳам боқй буд. Мекалавидам. Чашмонамро бо азобе кушода, дурустар ба гирду атроф нигарам, ки ба оғилхона даромада хоб рафтаам. Ростй, аз муноқишаи навбатии зан тарсида хостам, шири гови дар паҳлуям хобрафтаро бичушам ва ба зан худро нағз нишон диҳам. Бо мақсади худсафедкунй сатилро гирифтаму таги гов омадам. Ҳангоме, ки даст ба пистони гов бурдам, гов бо пойаш сатилро зада чаппа кард. Чаҳлам омад. Ҳарду пойи говро ба ду чониб бо арғамчин сахт бастам, то бори дигар сатилро зада чаппа накунад. Боз ба кор шуруъ кардам. Аз афт дасти шахшулам ба пистони гов нафорид, ки ин дафъа бо думи худ ба руйю гарданам зад. Боз чаҳлам болотар гирифт. Арғамчин кофтам, то ки думро низ баста монам, наёфатам. Ду-се бор ба гов мастона «накуну намон» «алои худаму булои худам» гуфтаму сари кор нишастам. Нашуд: гов боз бо дум ба руям зад. Ногоҳ ба сарам фикри ачиб омад. Тасмаи худро аз шим кушодаму ба воситаи он думи говро ба шифт баста монадам ва зуд нишастам, то ин ки шим аз танам нағалтад. Гов ҳарчанд «бау-бу»-кунон овоз мебаровад, ҳеч имкон задани сатилро надошт. Ҳамин минвол тақрибан нимлитр шир душида будам, ки ногаҳон дари оғил кушода шуду завчаам даромада омад. Аз тарси он ки либосҳои ба поруи мол олудаамро дида, боз ғурбат накунад саросема аз чой хеста, ба пушти гов гузаштам ва гуё пинҳон шудам. Ин вақт шими бетасма то зону фаромад. Занам, ки аз овози гов бедор шуда омада будааст, дар қафои думи бардоштаи гов ва пойҳои бастаи у маро бо ин аҳвол дида, ба сару руям зад ва ҳарчй медонист ба руям беибо гуфт. Гуфтам, ки барои дар оғил хоб кардану наздаш набуданам ва мастиаам аз ман ранчидааст. Вале масъала аз он ки ман фикр мекардам чигилтар баромад. У барои чудо шудан ариза навишт. Баъдтар фаҳмидам у дар бораи ман дигар гумон доштааст. Бо ҳамин дар деҳа овоза шуд, ки гуё гов маъшуқаи ман бошад. Ҳеч кас минбаъд ба ман духтар надод.
Ин қиссаро бори аввал ба Шумо гуфтам, тағо ба ҳеч кас нагуед, ки шарманда мешам. То ҳол аз ман мепурсиданд, ки чаро хонадор намешавам. Мегуфтам, ки давр – даври безанй, фатир кунй худ занй. Яке гуфтам ба шумо ҳам ин қиссаро нагуям, аммо андеша кардам, гуфтанам беҳтар аст. Ба дигаро сабақ шавад, то дигар арақ нанушанд. Охир беҳуда мастй ба пастй мебарад нагуфтаанд. Аммо
илтимоси ман ҳамин, ки қиссаро ҳамчун панд ба хонандагон пешниҳод кунед, на мазоҳу масхара ва бе номи ман...

Миш-миш таймс

ҲДТ-и Искандаров ва «Қишлоқй тиллой»

ХДТ-и Искандаров дар робита ба мутаваққиф кардани фаъолияти ин чиноҳ аз суи додгоҳи Исмоили Сомонй ба Додгоҳи Олй шикоят бурд.
ҳарчанд Рачаби Мирзо, раиси созмони ҳД-и Искандаров дар Душанбе гуфт, баъид медонад, ки ин мочаро дар додгоҳ ба нафъашон анчом шавад.
Муҳтарам Рачаби Мирзо ва боқй чиноҳи М.Искандаров! Ағлаб, ки шумоён дар рузгори чомаеи «ҳуқуқбунёди» мо мутаассифона «Қишлоқй тиллой»-и М.Миршакарро бештар мехондаед. Як хоҳиш: Аз оинномаи ҳизб «пурра аз бар кардани достони «Қишолоқи тиллой»-ро аз эътибор соқит кунед». Ё барои ҳамин ҳам фармони махсуси вазири маориф зарур-ми?

Кондитсионер сафирро талхакаф кард

Шаби панчшанбе 15-уми май дар манзили зисти Гремм Лотен, сафири Бритониё дар Точикистон, дар як меҳмонхонаи шаҳри Кулоб сухтор ба амал омад.
Хайрият, ки сухтор аз беэҳтиётии чаноби сафир ва масъулини меҳмонхона сурат гирифта будааст, набошад боз Усома писари Лоданро дар кишвари чонони мо мекфотанд. Ё набошад ҳадди ақалл моро дар чаҳон овоза мекарданд, ки гуё мардуми Точикистон аз бебарқиву бегазй хунук хурда хонаи сафирро аланга сар дода, гарм шуда шиштаанд. Хайрият кондитсионери давраи шуравй сухта будааст.


Зан мардро талоқ дод

Гузоришгари вижаи Сомони Милали Муттаҳид дар умури ҳуқуқи башар, ба Точикистон дар замоне сурат гирифт, ки ҳодисаҳои худкушй дар байни занон ва зуроварй алайҳи онҳо афзоиш ёфтааст.
Аммо СММ фаромуш накунад, ки аз бисёрии муҳочирати меҳнатй дар Точикистон дар кишвари мо мардҳо кам мондаанд. Ва рузе мерасад, ки хушунати занон алайҳи мардон сурат мегирад ва хоҳанд шунид, ки фалон зан шавҳарашро талоқ кардааст ё мавриди лату куб қарор додааст. Алъон илтимос ба даҳон пробка занед, худи мардон нестанду кй алайҳи онҳо хушунат карда бошад? Ин таҳқири руйи рост.

Истинод аз http://www.ozodi.org/